Tervuren heeft eindelijk een “red light district”, al moet je er nog niet meteen uitnodigende cocottes in het straatbeeld verwachten - alle begin is moeilijk. Een uitgelezen kans vond de gemeente om haar burgers in te wijden in de wereld van de erotiek.  - zoals het een cultuurminnend dorp betaamt – om jullie op een beschaafde manier in te wijden in de.

Als cultuurminnend dorp richt Tervuren hiervoor zijn blik op de literaire gigolo Frank Adam. Hij laat zich maar al te graag flankeren door Johan De Smet en Edwig Abrath op klavieren en een koortje met de gevleugelde naam Les Voix Erotiques de la Belgique. Adam brengt er zes van de vijftien confidenties die je ook al eerder dit jaar al in De Morgen kon lezen.  

Van de originele boekversie van deze zes confidenties blijft niet veel over. Van de ezel (het hoofdpersonage) is er geen sprake meer en uit de fabels heeft Adam alleen de kern overgehouden. Ook de satirisch-filosofische benadering uit het boek, buigt hij om tot pure scherts, alsof hij de toeschouwer wil vragen om het allemaal niet zo extreem au sérieux te nemen.

En dat werkt. Vooral ook door de relativerende muziek van Johan De Smet die een evenwicht zoekt tussen religieuze bombast en schlagerdeuntjes. Tussen de confidenties door zingen Les Voix Erotiques de la Belgique kerkelijk georiënteerde erotische gezangen vol 'passie, pathos en absint in d'ésens van de vint'.

Adams gekoketteer met de West-Vlaamse taal draagt in grote mate bij tot het succes van deze voorstelling. Welke taal hij ook spreekt of zingt, je hoort er altijd flarden streektaal in, die de ernst van zijn betoog liederlijk ontkrachten. Tijdens de confidenties hijgen, kreunen, steunen, zuchten de dames erop los en faken ze de orgasmes dat het een lieve lust is. De teksten uit de 'liederencyclus over liefde' die de confidenties aan elkaar naaien, zijn geschreven in een zelfgebrouwen taaltje dat door de toeschouwers toch begrepen wordt.